به:هموطن گرامى آقاى حميد...

با سلام و تشكر از ايميل شما به تاريخ 23آوريل2008 , خواهشمنديم درصورت امكان فاكتها و متن نوشته هايى را كه مرقوم داشته ايد ”به نام مقاومت“ و ”بدور از شأن انسانى همراه با فحاشى“ در پالتاك يا سايت ملاحظه كرده ايد براى ما ارسال داريد تا بتوان در مورد هر فاكت بررسى و تحقيق كرد و بطور مشخص رفع ابهام نمود. لطفا اگر مى توانيد مطالبتان را با خط فارسى ارسال نماييد تا خوانا و قرائت آن آسان باشد.

حميد عزيز,

اما اگر فاكت مشخصى را در نظر ندارى و خواهان دانستن مواضع مجاهدين بطور كلى و عام هستي, به نكات زيرعنايت كن:

1- هرگونه فحاشى (ناسزا گويى و نسبت ناروا و بددهانى) و افترا (تهمت زدن و نسبت دروغ دادن)و اظهارات دور از شأن انسانى, تحت هر نام و هر عنوان ,محكوم و غيرقابل قبول است.

2- در تاريخ معاصر ايران, مجاهدين هزاران بار بيش از هر فرد ياجريان ديگرى در معرض فحاشى و افترائات و لجن پراكنى هاى استعمارى و  ارتجاعى و اپورتونيستى بوده اند. اما خط برخورد كلى مجاهدين پيوسته تمركز بر  روى تضاد اصلى و دشمن اصلى يعنى رژيم ضدبشرى آخوندى بوده و به همين خاطر تا وقتى كه كسى در رابطه با رژيم از خط قرمز و مرز بنديهاى اساسى عبور نكرده فرو خورده اند. در اين مورد يك آرشيو اسناد و مدارك با صدها نمونه (با نام و نشان مشخص) موجود است و هر زمان كه لازم باشد, قابل انتشار و همچنين قابل ارائه خصوصى و حضورى است.

3-از اين رو هر گونه هم دهانى و همنوايى و همسويى و اتحاد عينى و عملى با رژيم پليد آخوندى عليه مجاهدين و مقاومت ايران نيز,تحت هر نام وهر عنوان ,محكوم و غير قابل قبول است.

4-دعواى اصلى و اساسى ما با رژيم آخوندى است و همچنانكه در بيانيه ملى ايرانيان مصوبه شوراى ملى مقاومت ايران, آمده است :

- «ما مرزبندى قاطع با رژيم ضد بشرى ولايت فقيه را عمده ترين معيار براى ارزيابى ادعاهاى افراد و گروهها و شناسايى دوست و دشمن تلقى مى كنيم».

-«بنا براين تأكيد مى كنيم كه هركس حق دارد مخالف شوراى ملى مقاومت ايران يا سازمان مجاهدين خلق باشد و انتقاداتش را آزادانه ابراز كند.اما بهانه كردن اين مخالفت براى مخدوش كردن مرز بندى با رژيم يا مشروعيت بخشيدن به يكى از جناحهاى درونى آن را خيانت به مصالح ملت مى دانيم».

-« دفاع از اين رژيم و هر يك از جناحهاى آن و برقرار كردن رابطه با آنها پايمال كردن خون شهيدان و دشمنى با آزادى و حاكميت مردم ايران است. طرد كامل رژيم ولايت فقيه, مرز متمايز  وخط قرمز پيكار آزادى به شمار مى رود. عبور از اين خط قرمز كه حصار حياتى و مرزبندى ملى ايرانيان در برابرحاكميت آخوندى است, هر فرد يا جريان سياسى را, هر چند سابقه يا داعيه مخالفت با رژيم داشته باشد, از جرگة مخالفان رژيم خارج و به ورطة خيانت مى كشاند.»

5-اين مرزبندى و اين بيانيه براى ما « معيار تشخيص دوست از دشمن و مبناى قابل اتكاى تنظيم‌رابطه با همهٌ افراد و جريانهاى سياسى و جذب و دفع نيروهاست» (بيانيه 25فروردين1378 شوراى ملى مقاومت).

6-مسعود رجوى در پيام خود در تيرماه85 در باره اين مرزبندى روشنگرى كرد و گفت : « ميخواهم به همه شما در هر كجاودر هر شرايطى كه هستيد,اين ملاك ومعيارواين خط قرمز واين حصار حياتى و مرزبندى مقدس ملى وميهنى  و ضرورت نگاهبانى از آن را يادآورى كنم. در برخورد و تنظيم رابطه با همه افراد, اگربا دشمن مردم ايران و هلاك كننده حرث ونسل اين ميهن خط قرمزو مرز سرخ دارد, قدمش به روى چشم . از دادن جان هم براى او دريغ نكنيد. اما اگر با اين رژيم كه پليدى و نحوست  اول و آخراست, مرز سرخ ندارد, اگربااين رژيم,بنحوى درهم وهم جبهه وهم خط وهم موضع شده و مرز بندى و روزه ملى و ميهنى دربرابر اين رژيم را ولو باندازه يك قطره يا يك گرم و به اندازه يك قدم يا يك قلم شكسته باشد, هركس كه ميخواهد باشد , در هر رده ومقام و مرتبت و مسئوليتى هم كه بوده , خائن و خيانت پيشه حقيرى بيش نيست. نبايد به او نزديك شد . نبايد به او ميدان داد. بايد او را افشاوطردو تحريم كرد. ديگر شايسته هيچ اعتماد و احترامى كه از خون شهيدان سرچشمه گرفته نيست . اينجا , يعنى برسر سرخرگ وشريان حياتى مقاومت  دربرابرخمينى و فاشيسم مذهبى , جايى نيست كه بين يك هموطن يا يك هوادار يا عضو يا مسئول اول مجاهدين و مسئول شورا كمترين تفاوتى باشد . هر هموطن ,هر هوادار وهر نفرجديد الورود حق دارد و ميتواندوبايد هر روز و هر هفته و هر ماه و هر سال , در مورداين خط قرمز عبور ناپذير بين مقاومت و خيانت,همه مسئولان اين مقاومت و اين  مجاهدين رابه محاسبه بكشد. نميشود به هموطنان و هواداران گفت كمك كنند , تظاهرات كنند , كتك بخورند,ناسزا ودشنام بشنوند , انواع و اقسام  سختى ها فشارها وناملايمات و محدوديتها را تحمل كنند, اما در مورد اين سرخرگ حياتى بى تفاوت باشند و كارى به آن نداشته باشند».

7- « نگذاريد كسى با ادا و اطوار و ژست هاى ميان تهى, صورت مسئله مردم ايران را كه همانا استبداد در پرده دين است , ناديده بگيرد يا دور بزند يا تحت الشعاع قرار بدهد ويا بجانب ديگرى منحرف كند. تا اين حاكميت فاسد و نامشروع و ضدمردمى سرنگون نشده , سوال اصلى و سوال اول اينست كه دشمن مردم ايران كيست و چه چيزى بايد برانداخته شود؟ دقيقا بر سر همين بزنگاه است كه مشت همه باز ميشود و جايى براى فريبكارى و طرفدارى و تبليغ مستقيم يا غيرمستقيم براى رژيم آخوندها باقى نمى ماند. جايى براى مخدوش كردن مرز بين جلاد  و قرباني, بين حاكم و محكوم و بين ظالم و مظلوم و چنگ انداختن بر گلوى قربانى بجاى دژخيم باقى نميماند. راه پيروزى اين چنين هموار و آب بندى و نگاهبانى وتضمين ميشود و از دستبرد ددان و دزدان ولايت مصون ميماند» (از همان پيام).

8-اين مواضع و مرزبندى سياسى ما در برابر ديكتاتورى  آخوندى است. ارتجاع خواهان نفى همين مرزبندى و اپورتونيسم خواهان منحرف كردن و مخدوش كردن كردن اين مرزبندى است .به اين ترتيب جاده براى ارتجاع صاف ميشود و عمر همين رژيم طولانى تر ميگردد.

9-درابتداى همين رژيم, حزب توده و اكثريت به گونه اى اپورتونيستى تحت لواى ”مبارزه با امپرياليزم “ مرزبندى باارتجاع وغاصبان حاكميت مردم(رژيم ولايت فقيه و حاكميت آخوندي) را منحرف و مخدوش ميكردند. در دوران پايانى  اين رژيم نيز اپورتونيسم به طرق مختلف مى كوشد همين خط قرمز عبور ناپذيربين مردم ايران با فاشيسم مذهبى  را منحرف ومخدوش كند. مقاومت در برابر اين رژيم را تخطئه ميكندو تخم وادادگى و بريدگى وتسليم مى پراكندوبه تئوريزه كردن مزورانه آن تحت عناوين سياسى مى پردازد .جاى ظالم و مظلوم و جلاد و قربانى را مزورانه عوض ميكند. به صلح و سازش با اين رژيم و دست شستن از مبارزه با آن فرا ميخواند . قبح همكارى و همسويى و هم دهانى با آن را فرو ميريزد. شلاق كش كردن مجاهدين (بخصوص كه زير تيغ دودم ارتجاع و استعمار بوده اند)مُد روز اپورتونيسم و پررونق ترين بازار اين كسب و كارشنيع در اين روزگار است.هدف قراردادن بزرگترين نيروى سازمانيافتة اپوزيسيون و شوراى ملى مقاومت بعنوان تنها جايگزين جدى و مستقل و دمكراتيك كه متكى به مقاومت وجانبازى رشيد فرزندان اين مرز و بوم است بالاترين هدف  اعلام شده رژيم آخوندهاست كه بطرز ديوانه وارى با آن دشمنى مى ورزند.  

10-ما خواهان بُرّا كردن هر چه بيشتر مرزبندى اساسي(طبق مواد بالا) با فاشيسم مذهبى هستيم تا همه نيروها در جبهه خلق بر روى رژيم پليد آخوندى متمركز شوند.

11-اكنون ميتوان هر هوادارى را با اين مواضع محك زد. اگر در برابر ارتجاع و اپورتونيسم ايستاده و با منطق و استدلال از همين مواضع و همين مرزبندى دفاع ميكند يا پيرامون آن بطور مستند و با فاكت مشخص روشنگرى و افشاگرى مى نمايد, ما به او تهنيت ميگوييم و به مبارزه اش درود مى فرستيم.

12-اما اگر كسى سوداى ديگرى دارد و بدون فاكت وبدون دليل و منطق ”به نام مقاومت“ و ”بدور از شأن انسانى“ به” فحاشى“ شخصى براى تحقير و سركوفت زدن به ديگرى مبادرت ميكند و به جاى دفاع و تبليغ اين مواضع ملى و ميهني, صورت مسئله مردم ايران را كه استبداد در پرده دين است با ژست هاى ميان تهى ناديده ميگيرد يا دور ميزند و ميخواهد توجه و تمركز را بجانب ديگرى منحرف كند, مطمئناً از ما نيست و بر ماست. اگرهم كسى ناآگاه است, بايد او را آگاه كرد و نسبت به ارتجاع و اپورتونيسم به آگاهى و اشراف رساند.